Rodzinne muzykowanie w Bukowinie

Bukowina Tatrzańska ma w sobie coś magicznego i niedzisiejszego. To „coś” kryje się nie tylko w krajobrazie, ale przede wszystkim w ludziach, których możemy tutaj spotkać.

Szukając tych, którzy pamiętają jeszcze Dziadońkę, dostałam zupełnie niespodziewane i jakże serdeczne zaproszenie do domu Dyrektora Domu Ludowego, Bartłomieja Koszarka. Czekał tam na mnie ojciec Dyrektora – pan Józef Koszarek, który jako nastolatek wywijał taneczne akrobacje u boku grającej Dziadońki. Zasłuchałam się w jego wspomnieniach. O Dziadońce pan Józef mówił w szczególny sposób: „Brońcia”.

To była najbardziej wzruszająca wizyta w górach, jakiej do tej pory doświadczyłam. W międzyczasie na stół wjechały domowe pierogi i herbata. Po pokoju krążyły wnuki pana Józefa, ciekawe, po co właściwie do nich przyjechałam.

Aż wreszcie byłam jedynym widzem domowego koncertu góralskiej muzyki płynącej prosto z serca. Muzyka połączyła tutaj trzy pokolenia. No i jednego cepra – mnie.

Pan Józef Koszarek został w 2003 roku laureatem Nagrody im. Oskara Kolberga w kategorii „twórczość plastyczna, zdobnictwo, rękodzieło i rzemiosło ludowe, folklor muzyczno-taneczny”.

Ze strony http://www.nagrodakolberg.pl/laureaci-jozef_koszarek poświęconej laureatom Nagrody im. Kolberga przeklejam Jego notę biograficzną:

Józef Koszarek „Benkowy” urodził się w 1938 roku w Bukowinie Tatrzańskiej.

Jest znanym i cenionym twórcą ludowym Podhala, działaczem na rzecz regionalnej kultury bukowińskiej. Jest artystą utalentowanym w zakresie sztuk plastycznych, regionalnego rękodzieła oraz w dziedzinie ludowej poezji, gawędziarstwa, tańca i śpiewu. Szczególne uznanie, podczas wielu konkursów, festiwali i wystaw, zdobyły jego wyroby rusznikarskie, noże zbójnickie, kordelasy, pistolety, ciupagi, wyroby ze skóry, pasy góralskie i torby myśliwskie, także ludowa biżuteria i spinkarstwo. Do wyrobu dzieł, oprócz skóry i drewna używa rogów, kości zwierzęcych oraz stali, mosiądzu, miedzi, koralu i srebra. Jego prace znajdują się w kolekcjach Muzeum Tatrzańskiego, Muzeum Rabczańskiego, a także w galeriach prywatnych. Swoje umiejętności wykonawcze i artystyczne oraz wieloletnie doświadczenie przekazuje synom: Maciejowi i Bartłomiejowi Koszarkom.

Od wczesnej młodości zajmował się także twórczością literacką, pisał gwarą poezje, gawędy i opowiadania góralskie. Ceniony jest również jako śpiewak, tancerz, członek kapeli i kierownik zespołu „Podhale” (grupy tatrzańskiej), zespołu „Wierchowianie”, kierownik kapeli twórców ludowych „Milenium”. Jest aktorem Amatorskiego Zespołu Teatralnego im. Józefa Pitoraka, kontynuatora Teatru i Chóru Włościańskiego, działającego w Bukowinie w okresie międzywojennym.

Józef Koszarek przez wiele lat związany był z działalnością Domu Ludowego w Bukowinie Tatrzańskiej – instytucji kulturalno-oświatowej, wybitnie zasłużonej dla rozwoju wsi. Współpracował także z wybitnymi bukowińskimi postaciami: Ćwiżewiczem, Józefem Pitorakiem, Józefem Bigosem, Bronisławą Konieczną-Dziadońską. W latach 1971-1974 pełnił funkcję prezesa Domu Ludowego. W tym czasie zainicjował i zorganizował drugą, obok „Sabałowych Bajań”, doroczną imprezę folklorystyczną – „Góralski Karnawał”(1973).Przez wiele lat był konsultantem i instruktorem zespołów regionalnych w zakresie pieśni góralskich, obyczaju, dawnego tańca i stroju. W 1975 roku zorganizował Oddział Związku Podhalan w Bukowinie Tatrzańskiej.

Laureat wielokrotnie uczestniczył w prezentacjach sztuki regionalnej, promując ją podczas festiwali i konkursów folklorystycznych, m.in. w Warszawie, Pradze, Lipsku, Norymberdze, Karlowych Warach. Na Festiwalu Ziem Górskich w Zakopanem w 1967 roku zdobył I nagrodę w kategorii śpiewu. Jest również laureatem I nagrody w konkursie „Podhalański ubiór regionalny i jego adaptacje” zorganizowanym w Zakopanem w 1985 roku. W uznaniu zasług dla społeczności lokalnej otrzymał Złotą Odznakę za Zasługi dla Gminy Bukowina Tatrzańska, a w 1973 roku odznakę Zasłużony Działacz Kultury i Nagrodę Państwową Ministra Kultury.

/red.K.M./